Europejski system nawigacji Galileo, na którego budowę Unia Europejska zdecydowała się w marcu 2002 roku, będzie składał się z konstelacji 30 satelitów rozmieszczonych na orbitach kołowych o nachyleniu 56 stopni w stosunku do równika. Zapewni to pokrycie obszarów o dużych szerokości geograficznych. Na każdej z trzech płaszczyzn orbit znajduje się dziewięć równomiernie rozmieszczonych satelitów oraz jeden rezerwowy na wypadek uszkodzenia któregoś z nich. Wszystkim tym będą zarządzać dwa współpracujące centra kontroli zlokalizowane w Europie, wspomagane przez sieć pięciu stacji kontroli rozmieszczonych w różnych miejscach na powierzchni Ziemi, sieć 12 stacji do śledzenia orbit i synchronizacji wyposażonych w bardzo dokładne zegary atomowe oraz bezpieczną sieć telekomunikacyjną.
Każdy satelita o masie własnej 700 kg stabilizowany będzie względem trzech osi typowymi metodami- z wykorzystaniem żyroskopów, kół bezwładnościowych oraz sprzęgów magnetycznych. W założeniach moc zainstalowana na pokładzie wynosiła będzie 1600 W. Satelity wyposażone będą w system korekcji orbity z napędem hydrazynowym, który umożliwi im utrzymywanie swoich pozycji na orbitach, zestaw czterech zegarów atomowych, układów elektronicznych generujących wysyłane sygnały oraz z nadajników radiowych pracujących w paśmie L i niezbędnych do prawidłowego działania anten.
Oprócz systemu sterowania system Galileo wyposażony będzie w segment zapewniający wiarygodność, który zawiera oddzielnie funkcjonujące stacje naziemne i specjalistyczne centra operacyjne. Ich zadaniem będzie nieprzerwane monitorowanie funkcjonowania systemu i dostarczenie użytkownikom w czasie rzeczywistym danych o jego statusie i wydajności. Dane te przekazywane są przez system Galileo, który ma zadanie przekaźnika danych dotyczących wiarygodności. Funkcja kontroli wiarygodności ma wielkie znaczenie w wielu zastosowaniach, w których istotna jest możliwość uzyskania natychmiastowego potwierdzenia, że system działa prawidłowo (np. w nawigacji lotniczej).